Χρήστος Μάστορας: «Ήμουν μαγκωμένος στο να συμμετέχω φέτος στο Voice, χωρίς τον Μαζωνάκη»

Ο Χρήστος Μάστορας παραδέχθηκε ότι ήταν «πολύ μαγκωμένος» να συμμετάσχει στο φετινό Voice μετά τον ξαφνικό θάνατο του Γιώργου Μαζωνάκη. Μίλησε για τη «μουδιασμένη αρχή», το πένθος και την τελευταία τους συνάντηση στα Πετράλωνα.

Ο Χρήστος Μάστορας μίλησε για την απόφασή του να συμμετάσχει στο φετινό The Voice μετά τον ξαφνικό θάνατο του Γιώργου Μαζωνάκη. Σε δηλώσεις του στην εκπομπή «Καλύτερα Δε Γίνεται» παραδέχθηκε ότι ήταν «πολύ μαγκωμένος» να βρεθεί ξανά στο Voice χωρίς τον συνάδελφό του και ότι δεν μπορούσε εύκολα να φανταστεί πώς θα είναι η εκπομπή χωρίς εκείνον.

Περιγράφοντας τον Γιώργο Μαζωνάκη, ο τραγουδιστής είπε: «Ήταν ο άνθρωπος που θα έλεγε το αστείο του το αφιλτράριστο, θα παραβίαζε τους κανόνες. Ήταν ένα αυτόφωτο ας πούμε αστέρι. Πόσο κακή λέξη είναι το ήταν».

Μάστορας για το Voice: «Μια μουδιασμένη αρχή»

«Ένας διαφορετικός κύκλος στο The Voice, μια μουδιασμένη αρχή, δεν το συζητώ. Μας λείπει πάρα πολύ ο Γιώργος. Δεν έχουμε προλάβει να τον πενθήσουμε όπως του πρέπει και όπως θέλουμε εμείς και αισθανόμαστε λίγο συναισθηματικά μετέωροι», δήλωσε αρχικά ο Χρήστος Μάστορας.

«Δεν έχει να κάνει με το ποιος θα είναι δίπλα στην καρέκλα. Ήμουν γενικά πολύ μαγκωμένος στο να συμμετέχω φέτος μετά από αυτό που έγινε. Η πρώτη μου σκέψη ήταν ότι πώς θα μπορέσουμε να συνεχίσουμε οι τρεις μας χωρίς τον Γιώργο δίπλα», πρόσθεσε.

Η τελευταία συνάντηση με τον Γιώργο Μαζωνάκη

Ο τραγουδιστής αναφέρθηκε και στην τελευταία του συνάντηση με τον Μαζωνάκη, περίπου ενάμιση μήνα πριν φύγει από τη ζωή. «Τελευταία φορά βγήκαμε στα Πετράλωνα για φαγητό και περάσαμε μια μαγική βραδιά και ήταν τόσο χαρούμενος, τόσο ευδιάθετος. Και μετά από ενάμιση μήνα έμαθα αυτό που έμαθαν όλοι», σημείωσε.

«Αυτό που έχω να θυμάμαι είναι ότι σε διάβαζε. Δεν μπορούσες να του πεις ψέματα. Εγώ πάντα του έλεγα τις ανασφάλειές μου. Αυτός πάντα μου έλεγε "Σκάσε ρε, μην παραπονιέσαι". Δηλαδή το κομπλιμέντο του ήταν να με συνεφέρει», συμπλήρωσε.

Κλείνοντας, στάθηκε στον τρόπο που κρίνεται δημόσια το πένθος: «Είναι πραγματικά πολύ περίεργο το πώς κρίνεται ένας άνθρωπος για τον τρόπο που επιλέγει η ψυχή του να πενθήσει. Όταν το πρωτάκουσα, με έπιασαν τα κλάματα. Αυτό δεν σημαίνει ότι ήμουν πιο κοντά απ' ότι ήταν ο κολλητός του φίλος, η κολλητή του φίλη».