Η φονική πυρκαγιά που ξέσπασε στην περιοχή του Κιθαιρώνα και επεκτάθηκε προς το Πόρτο Γερμενό, την Ξηρονομή και άλλες περιοχές της Αττικής και της Βοιωτίας, κατέκαψε συνολικά πάνω από 144.000 στρέμματα γης. Στο Πόρτο Γερμενό οι φλόγες κατέστρεψαν πάνω από 100 σπίτια, με ένα από αυτά να ανήκει στον ηθοποιό Τάσο Χαλκιά.
«Έχυσα το αίμα μου για να κάνω αυτό το σπίτι. Τώρα πήγε, στάχτη το χυμένο μου αίμα. Τίποτα άλλο», είχε δηλώσει πριν από λίγες ημέρες ο Τάσος Χαλκιάς βλέποντας τον κόπο μιας ζωής να γίνεται στάχτη.
Τώρα, ο ηθοποιός προχώρησε στην πρώτη του δημόσια ανάρτηση στα social media μετά την καταστροφή, μοιράζοντας ένα ποίημα με τίτλο «Ξαγρυπνώντας», στο οποίο αποτυπώνει τις σκέψεις του για τις απώλειες, τις αναμνήσεις και τα όνειρα που χάνονται ξαφνικά, αλλά και για τη δύναμη που μπορεί να πηγάσει μέσα από τον πόνο.
Το ποίημα που δημοσίευσε ο Τάσος Χαλκιάς
Στο κείμενο που ανάρτησε ο ηθοποιός, με τίτλο «Ξαγρυπνώντας», γράφει:
«Όσο κι αν ήταν όμορφα…
πίσω σταμάτα να κοιτάς
ποιος είπε άλλες ομορφιές,
πως δεν θα συναντήσεις!
Μόνο λευτέρωσε το νου
κι άστονε ν' αναπνεύσει!
Μια χαραμάδα στην ψυχή.
να βγει στο φως, να ξεπλυθεί,
με τα παιδιά να παίξει.»
«Περπάτα βήμα θαρετό,
πότε αργό, πότε γοργό
μη θες κάπου να φτάσεις…
Έχω αρχίσει να ξεχνώ,
άλλη φορά δε θα το πω,
ώρα να προσπεράσεις!»
«Κάνε τον πόνο σύντροφο»
Στη συνέχεια του ποιήματος, ο Τάσος Χαλκιάς αναφέρεται στο νόημα των καλών πράξεων και στην ανάγκη να συνεχίζει κανείς να δημιουργεί, ακόμη κι όταν όλα φαίνονται να χάνονται:
«Για ό,τι έκανες καλό
ποτέ μη μετανιώσεις,
μην ψάχνεις ούτ' ευχαριστώ,
μόνο ένα χάδι στην ψυχή
είν' αρκετό, αν νιώσεις!
Να χτίζεις, να δημιουργείς
ποτέ μη σταματήσεις
κι αν σου χαθήκαν μονομιάς
όνειρα, βάσανα καημοί,
αγάπες και αναμνήσεις
σε πείσμα ανθρώπων και θεών
κάνε τον πόνο σύντροφο,
μ' αυτόν θα τ' αναστήσεις.»
«Θα φύγω τώρα, θα χαθώ»
Το ποίημα κλείνει με στίχους που παραπέμπουν άμεσα στην απώλεια του σπιτιού του, αλλά και σε μια εσωτερική διαδικασία αποχαιρετισμού:
«θα φύγω τώρα, θα χαθώ
κράτα το χρώμα κόκκινο
άλλο μην το αραιώσεις,
Μέγιστα μίκρυνες ζωή,
κοντεύεις να τελειώσεις.…»
